23 grudnia

Wszechmogący, wieczny Boże, Będziemy wkrótce obchodzili święto Narodzenia Twojego Syna, dlatego Cię prosimy: niech nam, niegodnym sługom Twoim okaże miłosierdzie Słowo, które przyjęło ciało w łonie Maryi Dziewicy i zamieszkało między nami. Które z Tobą żyje i króluje…

Reklama

Tym razem modlitwa podsuwa nam podwójny kontekst. Wołanie o miłosierdzie to jakby dalszy ciąg pieśni, jaka towarzyszy Kościołowi przez cały Adwent. Po refrenie Rorate coeli pierwsza zwrotka nawiązuje do słów proroka Izajasza. „Ne irascaris, Domine, ne ultra memineris iniquitatis” - „Nie bądź zagniewany, Panie, nie pamiętaj dłużej naszych grzechów” (Iz 64,9). Wołamy o miłosierdzie nie dlatego, że zasługujemy na litość, ale dlatego, że „Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami”. Druga część kolekty jest echem prologu Ewangelii według św. Jana. Orędzia, jakie będziemy rozważać, począwszy od pierwszego dnia uroczystości Narodzenia Pana (msza w dzień). Można odnieść wrażenie, że przez ten przedziwny splot odniesień liturgia chce wytworzyć napięcie, skutkiem którego wierzący nie może doczekać się momentu obchodu tajemnicy i coraz natarczywiej powtarza słowo, które pojawiło się w ostatniej zwrotce Rorate coeli, a jutro otworzy kolektę mszalną: „cito” – prędko.






«« | « | 1 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

Pobieranie...

Reklama

« » Październik 2017
N P W Ś C P S
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11

Reklama

Pobieranie...

Reklama