Czy Bóg mnie kocha? Czy kocha moich rodziców i moich sąsiadów? Czy kocha Polaków? Czy Bóg kocha mnie? Czy to, co czytam w Piśmie odnosi się do mnie samej i ludzi wokół mnie, tych których spotkałam w ciągu życia, którzy postąpili wobec mnie źle i którym ja wyrządziłam zło? Czy są wobec nas prawdą słowa: „Ulituje się znowu nad nami, zetrze nasze nieprawości i wrzuci w głębokości morskie wszystkie nasze grzechy”? Dopiero kiedy przywołuję w pamięci ich twarze, to pytanie zyskuje właściwy ciężar. Bo te słowa muszą dotyczyć konkretnie nas, mnie i ich wszystkich.

Przypowieść o synu marnotrawnym słyszałam nie wiem już, ile razy. Znam prawdę o Bożym przebaczeniu, doświadczyłam go w sakramentach. Wszyscy to słyszeliśmy, wszyscy to znamy. Paradoks polega na tym, że miłosierdzie obejmuje właśnie nas wszystkich – tylko wtedy będzie naprawdę „w porządku”, jeśli dotknie wszystkich, uzdrowi naszą więź z Bogiem, ale i międzyludzkie relacje. Tak, byśmy byli siostrą i bratem, rodziną.

Pytania do rachunku sumienia

Czego oczekuję od Boga? Prywatnego kanału łączności czy więzi, która obejmuje wszystkich?

Czy widzę w bliskości z Nim szansę na zaspokojenie swego głodu, prawdziwy dom?

Modlitwa

Mądrość Krzyża

Pokora korzeniem cnót; wytwarza doskonałe owoce posłuszeństwa: w miłości zaprowadza doskonałość. Człowiek prawdziwe pokorny rozważa własne błędy; samego siebie osądza: w dzień i w nocy opłakuje własne występki.

(Tomasz a Kempis)

Czytania mszalne rozważa Katarzyna Solecka