a co mogę zatrzymać,skoro i tak wszystko co mam do Niego należy,i od Niego pochodzi?--wolna wola?--ją też potrafię w chwilach uniesień,a czasem i z "premedytacją" MU oddać..czasem tylko pojawia się strach(o najbliższych,o jutro)..zastanawiam się dlaczego..coraz częściej dochodzę do wniosku,że jej powodem jest zbyt małą ufność,i zbyt małą wiara w Jego miłość.
A przecież modląc się "chleba naszego..daj nam dzisiaj" zgadzam się na to "dzisiaj",tylko dzisiaj miej mnie w opiece swojej,tylko dzisiaj ..o jutro będę modlić się jutro,które stanie się "dzisiaj"..więc? strach o bliskich,ich trudno byłoby mi oddać..ale jacy oni moi?.
Wychodzi na to,że tak naprawdę wciąż boje się o siebie..mi będzie kogoś brakować.mi będzie trudno się podnieść,mi z oczu będą płynąć łzy,i dla mnie byłby to koniec świata,i koniec sensu życia--mój egoizm posiadania,bolałby najmocniej.
Chyba nie umiem oddać MU swojego niedowiarstwa.

zgadzam się całkowicie z renatą 155.Nie mam nic czego bym nie dostała.Gdyby nasza wiara była chociaż jak ziarnko gorczycy...Oddać wszystko to nie dorabiać się kosztem innych,mieć czas i pomagać bliźniemu w potrzebie w miarę swoich możliwości.Żyj tak aby nikt przez ciebie nie płakał a przebywanie z tobą przynosiło radość.Wszystko co robisz dla bliżniego ,robisz dla BOGA a dla NIEGO nie ma rzeczy niemożliwych.Posłuchaj swojego sumienia a ono nie kłamie.

To trudne - gdzie leży granica miedzy odpowiedzialnością za potrzeby materialne rodziny a niepotrzebnym dorabianiem się????
Życie leci przez palce a ja wciąż w pracy....
Nie wiem! To tak jak mówisz brak zaufania do Boga... Wybacz Boże

daję Ci Jezu siebie i tych których kocham. to jest wszystko mam