Boże Ojcze,
staję dziś przed Tobą  z ciężarem popiołu na czole i prawdy na piersi:
zbyt często żyłem wiarą, by być widzianym, docenianym i mieć dobre samopoczucie.

Przebacz mi. Dawałem, ale oczekiwałem wdzięczności.
Modliłem się, ale szukałem ciszy uciekając od innych,
by samemu narobić hałasu.
Pościłem, ale chciałem, by zostało to zauważone.

Naucz mnie, Panie, zamykać drzwi mojego pokoju
i znajdować w Tobie wszystko, czego potrzebuję.
Naucz mnie dawać bez liczenia,
modlić się bez udawania,
pościć bez przymusu.

Ty, który widzisz to, co ukryte,
patrzysz także na moją kruchość,
moją potrzebę akceptacji,
mój lęk przed byciem słabym
gdy nikt mnie nie widzi.

Ojcze,
rozpoczynając ten Post nie proszę o doskonałość.
Proszę, bym był prawdziwy.
Prawdziwy w Tobie, prawdziwy w sobie, prawdziwy w miłości.

Niech ten Post nie będzie jedynie grą, ale nawróceniem.

Nie ofiarą na pokaz, ale w sercu, pozwalającym obnażyć się i wrócić do Ciebie.

Amen. 

(Tłum. xwl)