W ciszy tego wieczoru stajemy przy stole, gdzie wszystko się zaczyna od daru. Bóg nie przemawia dziś z góry ani z oddali – pochyla się. Bierze chleb, bierze kielich… i daje. Nie zatrzymuje nic dla siebie.

To właśnie jest Jego miłość: nie teoria, nie uczucie, ale dar z samego siebie.

W Wieczerniku widzimy Boga, który: nie dominuje, lecz służy; nie bierze, lecz rozdaje; nie zatrzymuje życia, lecz oddaje je do końca.

„To jest Ciało moje – za was wydane”. Te słowa nie są tylko zapowiedzią krzyża. One są objawieniem serca Boga. Bóg jest Tym, który zawsze daje – nawet wtedy, gdy nie rozumiemy, nawet gdy nie odpowiadamy.

***

Chwila zatrzymania

Zadaj sobie spokojnie pytania:

• Czy wierzę, że jestem obdarowany, zanim cokolwiek zrobię?
• Czy potrafię przyjąć miłość Boga, czy raczej próbuję na nią zasłużyć?
• •Gdzie dziś mogę dać siebie – bez kalkulacji?

***

Modlitwa