Ewangelia: J 20, 19–31

„Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone”.

Dzienniczek św. Faustyny: „Miłosierdzie moje jest większe niż nędze twoje” (1485).

Rozważanie:

Wieczór zmartwychwstania. Drzwi zamknięte, serca uczniów pełne lęku, wstydu i rozczarowania. Właśnie tam przychodzi Jezus. Nie czeka, aż będą gotowi. Nie wyrzuca im zdrady ani ucieczki. Staje pośród nich i mówi: „Pokój wam”. A potem czyni coś niezwykłego – daje im Ducha Świętego i władzę odpuszczania grzechów.

To pokazuje, czym naprawdę jest miłosierdzie. Nie jest nagrodą za poprawę. Nie jest „opcją dla lepszych”. Jest pierwszym darem Zmartwychwstałego dla słabych ludzi.

Jezus zna ich serca – wie o zaparciu się Piotra, o ucieczce pozostałych. A mimo to właśnie im powierza misję przebaczenia. To znaczy: Bóg nie wybiera idealnych – wybiera tych, którzy doświadczyli miłosierdzia.

Duch Święty jest tu kluczem. Bez Niego przebaczenie byłoby tylko ludzkim wysiłkiem. Z Nim staje się udziałem w samym sercu Boga. To On uzdalnia do tego, aby: przyjąć przebaczenie, przebaczyć sobie, przebaczyć innym.

W tym wydarzeniu rodzi się sakrament pojednania – konkretne miejsce spotkania z miłosierdziem. To nie tylko „spowiedź”, ale chwila, w której Jezus staje pośród naszych zamkniętych drzwi i mówi: „Pokój tobie”.

Słowa Jezusa są też zadaniem. Każdy uczeń ma stać się narzędziem miłosierdzia. Nie wszyscy odpuszczają grzechy sakramentalnie, ale każdy może: nie potępiać, dawać drugą szansę, wnosić pokój tam, gdzie jest napięcie.

Pytania:

• Czy wierzę, że Jezus naprawdę mi przebacza – konkretnie moje grzechy?
• Czy nie zamykam drzwi, za które On chce wejść?
• Komu dziś mogę przynieść pokój zamiast osądu?

Modlitwa

Jezu Miłosierny, przychodzisz mimo moich zamkniętych drzwi. Daj mi Ducha Świętego, abym przyjął Twoje przebaczenie i potrafił przebaczać innym. Uczyń mnie narzędziem Twojego pokoju. Amen.