Ewangelia: Łk 24, 13–35 (uczniowie w Emaus)

„Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze?”.

Dzienniczek św. Faustyny: „Jedno spojrzenie na Jezusa ukrzyżowanego więcej znaczy niż wiele rozmyślań” (1761).

Rozważanie:

Dwaj uczniowie idą do Emaus. Oddalają się od miejsca nadziei, od wspólnoty, od wydarzeń, które ich przerosły. W ich sercach jest zawód, smutek i poczucie, że wszystko się skończyło. I właśnie wtedy dołącza do nich Jezus – nierozpoznany, cichy, cierpliwy.

To niezwykłe: On nie zaczyna od cudu, nie przerywa ich drogi, nie zmusza do natychmiastowej wiary. Najpierw słucha. Pozwala im wypowiedzieć ból. Potem wyjaśnia Pisma. A na końcu daje się poznać przy łamaniu chleba.

To droga każdego z nas. Często jesteśmy jak uczniowie z Emaus – rozczarowani, zagubieni, z pytaniami bez odpowiedzi. Idziemy swoją drogą, czasem uciekając od tego, co trudne. A jednak Bóg przychodzi właśnie tam – w zwyczajności naszej drogi, w rozmowie, w drugim człowieku, w Słowie.

„Czy serce nie pałało w nas…?” – to znak rozpoznania. Nie spektakularne znaki, ale wewnętrzne poruszenie, światło, które nagle rozjaśnia sens, pokój, który przychodzi mimo trudności.

Spotkanie z Jezusem przemienia: z ucieczki rodzi się powrót, ze smutku – nadzieja, z zamknięcia – dzielenie się.

Uczniowie natychmiast wracają do Jerozolimy. Już nie są tymi samymi ludźmi. Spotkanie z Jezusem przemienia smutek w nadzieję. Miłosierdzie zaczyna się od osobistego doświadczenia Jego obecności.

Pytania do osobistej refleksji:

• W jakiej „drodze do Emaus” teraz jestem?
• Czy pozwalam Jezusowi iść obok mnie, nawet jeśli Go nie rozpoznaję?
• Co sprawia, że moje serce „pała” – gdzie doświadczam Boga?

Modlitwa:

Ojcze Miłosierny, otwórz nasze oczy na potrzeby ludzi wokół nas. Ucz nas wrażliwości i hojności serca. Spraw, abyśmy w ubogich potrafili rozpoznawać Twojego Syna i służyć Mu z miłością. Amen.