Ewangelia: Łk 10, 30–37 (miłosierny Samarytanin)

„Idź, i ty czyń podobnie.”

Dzienniczek św. Faustyny: „Miłość czynna jest najdoskonalsza” (279)

Rozważanie:

Droga z Jerozolimy do Jerycha staje się w tej przypowieści obrazem ludzkiego życia. To właśnie tam – pośród codzienności, obowiązków i spotkań – rozgrywa się dramat człowieka poranionego i sprawdzian serca tych, którzy go mijają.

Kapłan i lewita widzą, ale nie zatrzymują się. Ich obojętność może być bliska także nam. Ile razy widzimy czyjeś cierpienie, ale odsuwamy się, tłumacząc się brakiem czasu, sił czy odwagi? Tymczasem Samarytanin nie tylko dostrzega, ale pozwala, by cierpienie drugiego go poruszyło. Współczucie prowadzi go do działania: podchodzi, opatruje rany, bierze odpowiedzialność.

Miłosierdzie zaczyna się od spojrzenia serca – od zgody na to, by ktoś drugi stał się dla mnie ważny. Jezus nie pyta nas, ile wiemy o miłości, ale czy potrafimy ją okazać. „Idź, i ty czyń podobnie” to zaproszenie do konkretu: do zatrzymania się, do pochylenia, do obecności.

Być uczniem – misjonarzem miłosierdzia to znaczy nie przechodzić obok. To znaczy mieć serce, które nie boi się współczuć, bo wie, że w każdym człowieku spotyka samego Chrystusa.

Pytania do osobistej refleksji:

• Kogo w ostatnim czasie „minąłem”, choć potrzebował mojej uwagi lub pomocy?
• Co najczęściej powstrzymuje mnie przed okazaniem miłosierdzia: pośpiech, lęk, obojętność?
• Czy pozwalam, by cierpienie innych naprawdę mnie poruszało?
• Kto dziś jest moim bliźnim, którego Bóg stawia na mojej drodze?

Modlitwa:

Panie Jezu, ucz moje serce wrażliwości, aby nie było obojętne na cierpienie innych. Zabierz ode mnie pośpiech, który zamyka oczy, i lęk, który powstrzymuje przed miłością. Daj mi odwagę zatrzymywać się przy drugim człowieku, dostrzegać jego ból i odpowiadać dobrem.