Zaiste, wydaje się to zupełnie pokręcone: Dawid chce przenieść Arkę do Miasta Dawidowego, a jednocześnie zatrzymuje się co sześć kroków i spowalnia pochód. Ale przecież przebywanie w Bożej obecności radością jest i w trakcie drogi, i u celu, więc może nic w tym dziwnego. I czy nie tak wygląda nasze życie wiarą? Te wszystkie drobne ofiary, które ponosimy co chwila, kadzidło modlitwy, te wszystkie zapytania kierowane do Boga – czy nadal błogosławi naszym dziełom, czy się nie rozmyślił, to upewnianie się, czy jesteśmy na dobrej drodze. W końcu – taniec – lekki, jakby niepasujący do naszej sytuacji Panującego Nad Własnym Życiem.

Cała radość tej drogi. Placek z rodzynkami, mięso i chleb dzielone z ludźmi wokół. Wydarzenia, które przynoszą dobro wszystkim, obfitość smaków. To że w Bogu otrzymujemy o wiele więcej: sióstr, matek, braci.