Jeśli wierzyć Pismu, jest przestrzeń i na zajęcie się sobą: pytaniem, na jaka miarę mierzymy my sami. Poszerzać ją, pogłębiać, może też – ukierunkowywać? Dbać o nią, skoro na jej modłę otrzymamy.

Hojność Boga – i ludzi – może nas zawstydzać. Czasem: zmuszać do myślenia. Nie unikniemy tego: tak utkana jest nasza przeszłość, taka jawi się nasza przyszłość – z darów, tych naturalnych, niemal oczywistych, darmowych, tych niespodziewanych. Nawet te dane niechętnie, jakby wymuszone, mają tu swoje miejsce. Tak jak dawanie, otrzymywanie też jest sztuką. I korzystanie z otrzymanego.

Wdzięczność – tak. Ale i przyłożenie do tego ręki. Życie tym.