Nie przyszedłem powołać do nawrócenia się sprawiedliwych, lecz grzeszników (Łk 5,32).

Dzisiejsze słowo pokazuje, jak bardzo Boża miara różni się od naszej.

My mierzymy sprawiedliwość porównaniem. Kto jest lepszy, kto gorszy. Kto zasługuje, kto nie. Kto spełnia normy, a kto je łamie. Faryzeusze z Ewangelii też tak patrzyli: Jezus siedzi przy stole z celnikami i grzesznikami – więc coś tu jest nie tak. Sprawiedliwy nauczyciel nie powinien zadawać się z takimi ludźmi. A Jezus odpowiada: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają”.

Boża sprawiedliwość nie polega na dystansowaniu się od grzesznika. Ona polega na ratowaniu go. Nie na wykluczaniu – lecz na szukaniu. Nie na potępieniu – lecz na uzdrawianiu. Jezus nie mówi, że są ludzie naprawdę sprawiedliwi, którzy nie potrzebują nawrócenia. Każdy potrzebuje. Problem zaczyna się wtedy, gdy ktoś uważa, że nie potrzebuje Boga. Największą przeszkodą w nawróceniu nie jest grzech, ale przekonanie: „Ze mną jest wszystko w porządku”.

Celnik Lewi wiedział, że jest grzesznikiem. Dlatego potrafił wstać i pójść za Jezusem. Faryzeusze byli przekonani o swojej poprawności – dlatego zostali w miejscu. Boża miara sprawiedliwości to miara miłosierdzia.

To nie jest pobłażliwość wobec zła. Jezus nie mówi: „Grzech nie ma znaczenia”. On mówi: „Właśnie dlatego przyszedłem”. Dlatego Wielki Post nie jest konkursem na najbardziej poprawnego chrześcijanina. To czas, kiedy pozwalamy Jezusowi wejść w nasze słabości. Bo kiedy przyznaję się do choroby – zaczyna się leczenie.

Myśl Leona XIV

Jako znak widzialny naszego wysiłku wewnętrznego do wyzbycia się – z pomocą łaski – grzechu i zła, post musi obejmować również inne formy rezygnacji, mające na celu przyjęcie bardziej skromnego stylu życia, ponieważ „jedynie asceza czyni życie chrześcijańskie silnym i autentycznym” (Orędzie na Wielki Post 2026).