Czyli kto? Paradoksalnie odpowiedź znajduje się w słowach: „ujrzał mój dzień – ujrzał go i ucieszył się”.

Ucieszył się, bo obietnica przekracza granice plemienia, narodu. Ucieszył się, gdyż  spełnia się zapowiedź potomstwa liczniejszego niż piasek na brzegu morskim, ojcostwa dla mnóstwa narodów, a przymierze z nim zawarte zostaje potwierdzone już nie krwią cielców i kozłów, ale drogocenną Krwią Chrystusa, Baranka bez skazy, zapowiedzianego ofiarą Izaaka.

Potomkowie czyli my, nazywający Abrahama – za Świętym Pawłem – ojcem wszystkich wierzących. Choć czasem – jak współcześni Jezusowi – mamy problem z rozumieniem obietnic. Choć czasem – jak Abraham – mamy trudność z uwierzeniem „wbrew nadziei”. Ta, na szczęście dla nas, kiełkuje, owocuje i wzrasta niezależnie od stanu naszej wiary i uczynków, gdyż „Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu”.