Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie (Mt 7,12).

Słowa Jezusa z Kazania na Górze są krótkie, ale bardzo wymagające. Nie chodzi w nich jedynie o uprzejmość czy dobre wychowanie. Chrystus pokazuje drogę życia, która zaczyna się od serca zdolnego dostrzec drugiego człowieka. Bardzo łatwo oczekiwać zrozumienia, cierpliwości, szacunku czy przebaczenia. Trudniej samemu dawać to innym – szczególnie wtedy, gdy jesteśmy zmęczeni, zranieni albo rozczarowani ludźmi.

Jezus nie mówi: „Czyńcie dobro tym, którzy najpierw będą dobrzy dla was”. On stawia nas wobec prostego pytania: jak sam chciałbyś być potraktowany? Każdy z nas pragnie być wysłuchany, zauważony, przyjęty bez pogardy i osądu. Pragniemy, by ktoś miał dla nas czas, okazał serce, podał rękę w chwili słabości. Ewangelia mówi więc jasno: skoro tego pragniemy, mamy tak samo postępować wobec innych.

To słowo obnaża także naszą codzienną niespójność. Czasem prosimy Boga o miłosierdzie, a sami jesteśmy surowi wobec bliźnich. Chcemy cierpliwości dla własnych błędów, ale nie mamy jej wobec cudzych słabości. Jezus przypomina, że miłość nie może zatrzymać się na deklaracjach. Ona musi stawać się czynem – w domu, pracy, rozmowach, komentarzach, spojrzeniu i sposobie mówienia.

Złota zasada Ewangelii jest niezwykle konkretna. Można ją wypełniać każdego dnia: dobrym słowem, przebaczeniem, uczciwością, zainteresowaniem drugim człowiekiem. To właśnie w takich prostych gestach objawia się obecność Boga.

Modlitwa:

Panie Jezu, naucz mnie patrzeć na innych z miłością i wrażliwością. Daj mi serce cierpliwe, łagodne i gotowe do dobra. Pomóż mi traktować ludzi tak, jak sam chciałbym być traktowany – z szacunkiem, dobrocią i miłosierdziem. Zabierz ze mnie egoizm, obojętność i surowość wobec bliźnich. Niech moje słowa i czyny prowadzą innych do Ciebie. Amen.