Słownik liturgiczny

Hasła na literę „B”

 
wybierz literę alfabetu

B

wybierz literę alfabetu
 

Bielizna kielichowa

w sensie ścisłym -> puryfikaterz, czyli złożona na trzy chusta do wycierania kielicha i -> korporał - kwadratowa chusta, na której ustawia się kielich i patenę. Obie powinny być wykonane z czystego lnu. W znaczeniu szerszym należy do niej również -> palka, czyli kwadratowe, usztywnione nakrycie kielicha i specjalny welon do nakrywania kielicha. Według starej tradycji ozdobny welon nazywany jest "szatą Króla".

w sensie ścisłym -> puryfikaterz, czyli złożona na trzy chusta do wycierania kielicha i -> korporał - kwadratowa chusta, na której ustawia się kielich i patenę. Obie powinny być wykonane z czystego lnu. W znaczeniu szerszym należy do niej również -> palka, czyli kwadratowe, usztywnione nakrycie kielicha i specjalny welon do nakrywania kielicha. Według starej tradycji ozdobny welon nazywany jest "szatą Króla".

 

Biret

nakrycie głowy w kształcie czworokąta, z trzema lub czterema rogami, noszone nie tylko przez duchownych, ale również m.in. przez senaty wyższych uczelni. Pierwsze wzmianki o nim pochodzą z końca X wieku. Tradycyjnie kolor czarny przysługuje księżom, fioletowy biskupom a czerwony kardynałom. Ostatnim biret, od 1464 roku, wręczany jest podczas uroczystej ceremonii.

nakrycie głowy w kształcie czworokąta, z trzema lub czterema rogami, noszone nie tylko przez duchownych, ale również m.in. przez senaty wyższych uczelni. Pierwsze wzmianki o nim pochodzą z końca X wieku. Tradycyjnie kolor czarny przysługuje księżom, fioletowy biskupom a czerwony kardynałom. Ostatnim biret, od 1464 roku, wręczany jest podczas uroczystej ceremonii.

 

Błogosławieństwo

następuje przez włożenie lub – przy większym zgromadzeniu – przez wyciągnięcie rąk, szczególnie jednak przez uczynienie znaku krzyża. Może być samoistną czynnością liturgiczną /np. błogosławieństwo dzieci/, głownie jednak stanowi normalną formę rozesłania na końcu celebry, jako zwykłe błogosławieństwo albo jako uroczyste, potrójne błogosławieństwo końcowe, lub też jako modlitwa błogosławieństwa nad ludem.

następuje przez włożenie lub – przy większym zgromadzeniu – przez wyciągnięcie rąk, szczególnie jednak przez uczynienie znaku krzyża. Może być samoistną czynnością liturgiczną /np. błogosławieństwo dzieci/, głownie jednak stanowi normalną formę rozesłania na końcu celebry, jako zwykłe błogosławieństwo albo jako uroczyste, potrójne błogosławieństwo końcowe, lub też jako modlitwa błogosławieństwa nad ludem.

 

Brewiarz

> Liturgia Godzin


> Liturgia Godzin


Zobacz

Pobieranie...

Reklama

« » Październik 2017
N P W Ś C P S
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11

Reklama

Pobieranie...

Reklama