Widzimy, że coś się dzieje, doświadczamy skutków tego, uczestniczymy w tym – ale nie wiemy jak to się dzieje. Być może dlatego, byśmy za szybko nie poczuli się właścicielami wiary. Być może rozłożenie jej na czynniki pierwsze niewiele nam odsłoni. Wiara pozostanie tajemnicą. Zaproszeniem do uczestnictwa.

W historii Dawida widzimy, jak jeden grzech król stara się przykryć kolejnym złem. Być może dzisiaj nic nie zwiastuje rozwiązania. Ale być może właśnie ten dojmujacy brak sprawi, że będzie rodził się psalm: prośba o pokutę i nadzieję. Wołanie o przebaczenie, choć wydaje się czasem tak nikłe, będzie usłyszane i miłosierdzie dotknie naszych niespokojnych serc.

Ziarno, które dopiero kiełkuje i rośnie – stanie się pokarmem dla nas.