Choćbyśmy chcieli nie wiem jak zawłaszczyć, oddzielić, wykluczyć, odseparować, On zawsze, w takim samym stopniu jak mój będzie nasz. Im bardziej nasz, tym bardziej mój. Im mniej nasz, tym mniej mój.

Logika wspólnoty. Logika Ciała. Logika Boga, któremu „spodobało się zbawić człowieka nie w pojedynkę, ale we wspólnocie”.

Piękno liczby mnogiej. Piękno MY. Im bardziej MY, tym bardziej Boży, gdyż On jest MY: Ojciec i Syn i Duch Święty. Stając się MY, upodobniamy się do Niego. On upodabnia nas do siebie kształtując w nas MY.

„DziękujeMY, że NAS wybrałeś, abyśmy stali przed Tobą i Tobie służyli”. Od MY do bezinteresownego dzielenia się chlebem i ręki wyciągniętej w przebaczeniu już tylko krok. Może nawet mniej…