Czytam dziś przepisany na ten dzień w liturgii fragment Listu do Efezjan. „Nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga, zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus”. Paweł pisał do pogan, którzy z łaski Boga zostali włączeni do wspólnoty przymierza z Bogiem, Kościoła. Pisał, że nie są w nim gorszymi niż Żydzi, jak sugerowali wówczas niektórzy, ale jego pełnoprawnymi członkami. 

Po wiekach to ważne i dla nas: i my dziś nie jesteśmy Kościołem gorszym, wybrakowanym. Choćby z racji tego, że tylu odchodzi od wiary, choćby z racji tego, że tyle w nas i wśród nas grzechu. Ciągle jesteśmy  „współobywatelami świętych i domownikami Boga”. Ciągle naszym fundamentem są apostołowie i prorocy, a kamieniem węgielnym sam Chrystus. Tak, musimy, jak wszyscy przez wieki, ciągle się nawracać. Ale nie jesteśmy gorsi. 

Tak cała zespalana w Chrystusie budowla – pisze dalej Paweł – rośnie na świętą w Panu świątynię. Tak, świątynię: w Kościele, tym z wielkiej litery, mieszka Bóg. Przez Kościół jest obecny w świecie. A świątynię świętą niekoniecznie dzięki nam, ale świętą przez Chrystusa. My, każdy z nas, też wznosimy się w tym wspólnym budowaniu, stajemy się coraz świętsi. I sami stajemy się mieszkaniem Boga, przez Ducha. Przez nas Bóg staje się w tym świecie obecny także przez każdego z nas...

Pytanie tylko czy faktycznie wznosimy się, rośniemy, czy karlejemy....