Znów sięgam dziś do Amosa, przez którego Bóg zapowiada przywrócenie pomyślności królewskiemu rodowi Dawida i całemu Izraelowi... Brzmi pięknie. Tyle że kiedy spojrzeć na to, co Bóg mówił moment wcześniej...

Oto oczy moje, Pana Boga, zwrócone są na królestwo grzeszne
i zgładzę je z powierzchni ziemi.
Nie zgładzę jednak zupełnie domu Jakuba -
wyrocznia Pana.
Gdyż oto Ja rozkażę
i przesieję pomiędzy wszystkimi narodami dom Izraela,
jak się przetakiem przesiewa,
a żadne ziarnko nie upada na ziemię.
Od miecza zginą wszyscy grzesznicy z mego ludu,
ci, którzy mówią:
„Nie zbliży się ani nie dotknie nas niedola”. 

Tak, Bóg się zlituje. Kiedyś. Ale dziś...

To uderza w Starym Testamencie: jesteśmy ludem Bożym, nic złego nas nie spotka. – mówi Izrael. Łamiecie przymierze: wróćcie do wierności, bo bez tego spotka was kara  – wzywa z kolei Bóg. 

Bóg jest wierny. Na pewno. Pytanie czy my jesteśmy wierni. Dokładniej: czy chcemy być wierni. Stawiane nam przez Niego wymagania traktujemy na serio czy je lekceważymy.