To nie jest przypowieść o glebie. Ani też o uprawianiu, nawożeniu. W konsekwencji nie o napinaniu mięśni, postanowieniach poprawy, kolejnych pielgrzymkach i rekolekcjach – by przynieść jak najobfitszy owoc. Jeśli już to przypowieść o nawadnianiu – Słowem.

Bo to przypowieść o hojności i skuteczności. Hojności Siewcy nie badającego klasy gleby, warunków do uprawy, położenia. Każda gleba jest ważna. Każda zasługuje, by padło na nią ziarno. Zasługuje nie z racji jakości. Racją, dla której pada na nią ziarno jest odwieczna miłość Boga, mającego upodobanie w swoich stworzeniach. A miłość – wiadomo – jest hojna.

Co ze skutecznością? Bywa i tak, że woła grzesznik w pokorze: zmarnowałem wszystkie ziarna, byłem ziemią spaloną, cierniem i skałą; dlatego oczekując objawienia się synów Bożych, przybrania za synów, błagam o zmiłowanie.

Być może prośba o zmiłowanie jest pierwszym darem Ducha.