Nie tylko słowna deklaracja u progu publicznej działalności (Łukasz umieszcza tę scenę w nazareńskiej synagodze). I nie tylko Ostatnia Wieczerza. Jezus Sługa lituje się nad będącymi jak owce bez pasterza, łamie chleb dla głodnych, pochyla się nad ludzkim cierpieniem, dostrzega zranionych grzechem, będzie podawał do stołu zaproszonym na ucztę Królestwa.

Krzyż i Zmartwychwstanie to także służba. „Dla nas i dla naszego zbawienia” – jak wyznajemy w Credo.

Ojciec mówi o Nim: Mój Sługa. Podobnie – nie będzie przesadą ani retoryczną figurą – może powiedzieć każdy wierzący: mój Pan i mój Sługa.

Nie wiadomo co bardziej świadczy o pokorze człowieka: gdy służy innym, czy gdy przyjmuje posługę Boga samego. A może prawdziwa pokora polega na jednym i drugim?