Ludziom chyba dość często wydaje się, że mocny jest ten, kto potrafi narzucić innym swoją wolę. Aa w razie nieposłuszeństwa wdeptać nieposłusznych w ziemię. Bóg, którego potęgi z niczym nie można porównać, jest chyba innego zdania. On sam, wszechpotężny, nie zajmuje się ciągłym narzucaniem ludziom swojej woli; nie wdeptuje w ziemię tych, którzy zrobią coś nie po jego myśli. „Potęgą władasz, a sądzisz łagodnie i rządzisz nami z wielką oględnością, bo do Ciebie należy móc, gdy zechcesz” – słyszymy w pierwszym czytaniu w modlitwie autora Księgi Mądrości. „Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa” – mówi w przypowieści Jezusa obrazujący Boga gospodarz do swoich sług, kiedy proponują mu, by porywać chwasty z obsianego przezeń pszenicą pola. Bóg jest cierpliwy. Także wobec ludzkich grzechów. Bóg, jak pisze autor Księgi Mądrości, sądzi łagodnie i rządzi ludźmi z wielką oględnością. 

To dla nas wzór, do dla nas ideał. Sprawiedliwy to nie ten, kto ciągle doszukuje się drzazgi w oczach braci i dalej głośno podejrzewa jej istnienie nawet wtedy, gdy jej (jeszcze) nie znalazł. Sprawiedliwy to ten – jak napisał autor Księgi Mądrości – kto potrafi braci kochać. Kto, jak Bóg, odnosi się do bliźnich, także tych nie po jego myśli, z wielką oględnością. Wyrywając chwasty łatwo zniszczyć też to, co dobre. A zło i tak nie ma przyszłości: w dniu sądu pójdzie na spalenie.