„Przechowujemy skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas”. Tym skarbem, jak pisze wcześniej święty Paweł, jest jasność poznania chwały Bożej  na obliczu Chrystusa. Mówiąc prościej, poznanie Boga dzięki Chrystusowi...

Skarb w naczyniach z byle czego, nie ze złota, srebra czy choćby miedzi? Tak, bo nie chodzi o to, by przyciągał do Jezusa splendor tego, co zewnętrzne, ale On sam, Jego łaska. By On sam jawił się ludziom jako ten, którego pragną, nie dzięki temu, w co jest „opakowany”....

W historii chrześcijaństwa nie zawsze tak właśnie stawiano sprawę. Nieraz przemawiać miał splendor. Architektury, strojów, używanych w liturgii przedmiotów, zwłaszcza monstrancji... Zostały po tym kosztowne i kłopotliwe w utrzymaniu wystroje wnętrz czy muzealne precjoza. A Chrystus ciągle najmocniej przemawia przez to, co proste. Jak zwyczajne słowo, jak zwyczajny kawałek białego chleba, jak zwyczajna braterska miłość...