Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha (Mt 15,22).

Tymi słowami kobieta kananejska rozpoczyna jedną z najbardziej poruszających rozmów z Jezusem. Nie należy do narodu wybranego, jest poganką, a jednak rozpoznaje w Jezusie Mesjasza i z niezwykłą odwagą zwraca się do Niego o pomoc. Nie prosi dla siebie. Jej serce przepełnia miłość do cierpiącego dziecka.

Na pierwszy rzut oka odpowiedź Jezusa może wydawać się zaskakująca. Milczenie, a potem słowa, które brzmią jak odmowa, mogłyby zniechęcić każdego. Kobieta jednak nie odchodzi. Nie obraża się, nie rezygnuje i nie oskarża Boga o brak zainteresowania. Z pokorą i wytrwałością trwa przy Jezusie, wierząc, że nawet najmniejszy znak Jego miłosierdzia wystarczy, aby odmienić życie jej córki.

To właśnie taka wiara czyni cuda. Nie jest ona przekonaniem, że Bóg spełni wszystkie nasze oczekiwania w taki sposób i w takim czasie, jak tego chcemy. Prawdziwa wiara polega na ufności, która trwa również wtedy, gdy Bóg milczy. Jest pewnością, że On widzi więcej niż my i nigdy nie pozostawia człowieka bez swojej miłości.

W codziennym życiu często szybko się zniechęcamy. Modlimy się o zdrowie, zgodę w rodzinie, rozwiązanie trudnych spraw czy nawrócenie bliskich, a gdy odpowiedź nie przychodzi od razu, pojawia się zwątpienie. Ewangelia zachęca, aby nie przestawać ufać. Każda szczera modlitwa dociera do serca Boga, nawet jeśli owoce zobaczymy dopiero po czasie.

Wiara kobiety kananejskiej została nagrodzona, ponieważ była zakorzeniona w pokorze i miłości. To przypomnienie, że największe cuda rodzą się tam, gdzie człowiek całkowicie powierza swoje życie Chrystusowi. On nie pozostaje obojętny wobec serca, które wytrwale woła i z ufnością czeka na Jego odpowiedź.

Modlitwa

Panie Jezu, pomnażaj moją wiarę, abym nigdy nie zwątpił w Twoją miłość. Naucz mnie wytrwale się modlić, ufać Twojej mądrości i z pokorą oczekiwać na Twoje działanie. Amen.