Bóg objawia się Eliaszowi nie w gwałtownej wichurze, nie w trzęsieniu ziemi, nie w ogniu. Przychodzi do proroka w łagodnym powiewie wiatru...

Nie tak dawno Eliasz pokonał proroków Baala. Wydawało się, że cały Izrael porzuci teraz bożki, a powróci do Boga prawdziwego. Tymczasem przyszło mu uchodzić przed gniewem możnej protektorki tego kultu, Izebel (Jezabel)... Co poszło nie tak? 

Zniechęcony prorok idzie na pustynię i kładzie się, by umrzeć. Mało obchodzi go anioł, który daje mu jeść. Dopiero gdy ten każe mu iść do Bożej góry Horeb, podnosi się i idzie. I tam spotyka Boga w owym powiewie zefirku... Potem jeszcze usłyszy, że nie na Horebie jego miejsce. Że ma wrócić i namaścić dwie osoby na królów. A Elizeusza na proroka po sobie. Niewiele znaczące w porównaniu z tym, co zrobił z prorokami Baala. Ostatecznie, okazuje się, sukcesu w walce o Bożą sprawę nie osiągnie. Niepotrzebnie się starał?

Rozgorączkowany Eliasz, spokojny Bóg. Eliasz, jak często człowiek, chciałby po swojemu. Ma swoją miarę tego, co wielkie, co ważne. A Bóg patrzy inaczej. Nie spieszy się. Działa spokojnie. Przez różne drobiazgi...
 
Nie rozumiemy czasem, czemu Bóg nie wpiera naszych gorliwych starań o krzewienie wiary czy o jej czystość. Dziwimy się, że nie wspiera swoimi łaskami naszych świetnych pomysłów. A przecież dobrze wiemy, że nie sukcesy są istotne, ale pełnienie woli Boga. O sukces, ten ostateczny, Bóg zatroszczy się już sam....