„Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będę osądzony przez was, czy przez jakikolwiek trybunał ludzki” – napisał do Koryntian św. Paweł – „Co więcej, nawet sam siebie nie sądzę. Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią”.

Sumienie niczego mu nie wyrzuca, ale to go jeszcze nie usprawiedliwia. Bo przecież nie w każdym sumienie działa jak należy. Można je zagłuszyć, może je skrzywić. Wiedział już o tym autor Psalmu 19, gdy modlił się o oczyszczenie go i z tych grzechów, które są przed nim zakryte (19,13). 

Proszę więc tak jak psalmista, żebym widział swoje grzechy. Lepiej znać prawdę, niż się łudzić. Z tych grzechów, które widzę, mogę próbować się podnieść. Z tych, których nie dostrzegam... Marna pociecha, że do grzechu ciężkiego trzeba świadomości, dobrowolności. No bo jeśli ich nie mam, bo sam siebie oszukałem?