Napisał św. Paweł do Koryntian:

Wydaje mi się bowiem, że Bóg nas, apostołów, wyznaczył jako ostatnich, jakby na śmierć skazanych. Staliśmy się bowiem widowiskiem dla świata, aniołów i ludzi; my głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie, my niemocni, wy mocni; wy doznajecie szacunku, a my wzgardy.

Czemu tak mu się wydawało? Być może bycie wędrownym nauczycielem było dla niego jak być na pierwszej linii frontu. Wychodząc z inicjatywą głoszenia Jezusa zawsze pierwszy się narażał tym, którzy Jezusa odrzucali. Musiał znosić wiele nie wygód, niebezpieczeństw... I choć inni chrześcijanie, wykonujący spokojnie swoją pracę, mogli być w środowisku poważani, on uchodził pewnie za dziwaka... Może. Może tak właśnie to wszystko czuł.

Dziś... Bywa podobnie. Księża, siostry zakonne, katecheci w szkole... My, stateczni chrześcijanie, oni na pierwszej linii front. Jak ich wspomóc? Warto o tym pomyśleć.