„Pragnę Twojej pomocy, Panie” – wymówione, wyszeptane, wykrzyczane czasem. To wołanie towarzyszy nam na różne sposoby, w różnych okolicznościach. Najważniejsze jednak, że wołamy, że wiemy, do kogo się zwrócić.

Mądrość, którą obiecuje nam Bóg, prowadzi ścieżkami nie zawsze oczywistymi dla nas. Ratuje nas wtedy zaufanie, które w Nim pokładamy: nie oszuka nas, nie wykorzysta, potrafi wyprowadzić dobro z największych ciemności. Nie oczekujmy jednak taryfy ulgowej, przywilejów, pozorowanego wysiłku. Spodziewajmy się raczej poczuć radość kogoś, kto daje, pokój pokornego, błogosławieństwo wierności.

Ten, kto w Bogu pokłada nadzieję, nie będzie zaraz źle mówił o Nim.