Świadomość własnej śmiertelności. Ułomności żalu, pragnień. Życia.

Świadomość tego, że żyjemy. Że możemy żałować za grzech, pragnąć Boga.

Otrzymane dary, to co mamy do dyspozycji – to dużo czy mało? Bo być może jesteśmy dla samych siebie największym nieprzyjacielem na drodze po błogosławieństwo. Postępujemy tak, jakbyśmy nie wierzyli, że otrzymujemy, że możemy otrzymać. Szorstko zabraniać – ten styl samowychowania niekoniecznie się sprawdza…

Obraz dzieci przynoszonych do Jezusa koi naszą wybujałą ambicję. Oto nie trzeba zasługiwać na Jego łaskę.