Nadeszli – podburzyli – wywlekli… To potrafimy. Przepychać się, udowadniać swoje racje, przeciągać innych na własną stronę. Wszelkimi sposobami, efekt się liczy. Ileż to razy my sami zostaliśmy zaskoczeni postępowaniem innych, tą nagłą napaścią, wymierzonym w nas złem. Ileż razy sami łapiemy się właśnie na tym: na manifestacji własnego niezadowolenia, energii skoncentrowanej za uprzykrzaniu komuś życia… Chcemy zapewnić sobie bezpieczeństwo, poczucie kontroli, właściwe miejsce w nawiązywanych relacjach…

Bóg daje inaczej. Nic dziwnego, że Bóg daje inaczej – wywyższając stłamszonych, dając posłuch cichym, wyciągając ręce ku pogubionym. Jego pokój otrzymujemy we wspólnocie, ale nie cudzym kosztem.

Umieć przyjąć to, co dostajemy, choćby inni sądzili o nas: „nie ma nam nic do zaoferowania”, „został pokonany”, „już nie żyje”.