Prośba do Pana żniwa to nie jest modlitwa bezczynnych. Jezus mówi o potrzebie tej modlitwy owym siedemdziesięciu dwóm, których posyła przed sobą i którym daje władzę przybliżania Królestwa. Paradoks, prawda? Być przekonanym, że ciągle nas jest za mało, że to zadanie nas przerasta – a jednocześnie wiedzieć, jak wielkie rzeczy będą dziać się przez nasze słabe ręce, jak wielkie obietnice głoszone będą naszymi nieumiejętnymi ustami.

I to, że Bóg posyła Pawła, Tytusa, Lois, Eunice, Tymoteusza. Że posyła akurat nas. Zgoda – tamci, z pierszych wieków chrześcijanstwa, wydają się jak pomniki wierności, zawdzięczamy im wiele. Ale przywołać w pamięci możemy i imiona tych, do których żeśmy się przyłączyli: naszych babek i matek, naszych nauczycieli i współtowarzyszy. Więc ta modlitwa trwa. Więc nie jesteśmy w tym sami.