Tajemnica Bożego Narodzenia (11)

„Chrystus został ogłoszony narodom, znalazł wiarę w świecie, Jemu chwała na wieki” (1 Tm 3,16).

 

Okres Bożego Narodzenia prowadzi nas od zachwytu nad tajemnicą Wcielenia ku jej konsekwencjom. Słowo stało się ciałem nie po to, by pozostać ukryte w ciszy betlejemskiej nocy, lecz by zostać ogłoszone narodom. Dziecko z żłobu jest Bogiem, który wychodzi ku światu, ku każdemu człowiekowi, niezależnie od języka, kultury i historii. Już pasterze i mędrcy zapowiadają powszechność tego daru: jedni przychodzą z pól codzienności, drudzy z dalekich dróg poszukiwania prawdy.

 

Święty Paweł przypomina, że Chrystus znalazł wiarę w świecie. To zdanie jest pełne nadziei. Świat, zraniony grzechem i nieufnością, nie jest zamknięty na Boga. Wiara rodzi się tam, gdzie człowiek pozwala się spotkać – w prostocie serca, w pytaniach, w pragnieniu sensu. Boże Narodzenie uczy, że Bóg nie czeka na doskonałość; przychodzi do stajni naszych ograniczeń i rozpala światło, które wystarcza, aby zrobić pierwszy krok.

 

Pierwsza niedziela stycznia stanowi zaproszenie do osobistej odpowiedzi. Skoro Chrystus jest ogłoszony, to także przez nas chce być rozpoznany. Nasze słowa, wybory i gesty mogą stać się echem Ewangelii: cierpliwość zamiast pośpiechu, pojednanie zamiast urazy, wierność zamiast zniechęcenia. Wiara, którą On znajduje, dojrzewa w codzienności.

 

„Jemu chwała na wieki” – to nie tylko hymn, ale program życia. Oddać chwałę Bogu znaczy pozwolić, by Jego miłość porządkowała nasze relacje i nadzieje. Wpatrzeni w Dziecię z Betlejem, uczmy się radości, która nie przemija i odwagi, by nieść ją dalej. Niech świat, patrząc na nasze życie, także odnajdzie wiarę.