Oczekiwanie i uwielbienie

Pierwszym z nich jest akt ofiarowania. Zgodnie z tradycją rodzice Jezusa przynieśli Go do świątyni: "Jak jest napisane w Prawie Pańskim: każdy pierworodny syn będzie poświęcony Panu" a w ofierze złoży się "parę synogarlic lub dwa młode gołębie".

Oddanie Panu tego, co najlepsze w naszym życiu - tego, co nam się przytrafia, co jest nam dane - nie oznacza rezygnacji z tego, ale ocalenie.

W wierze działa to w ten sposób: wszystko, co ofiarujemy Bogu, staje się naszym zbawieniem. W tym sensie akt ofiarowania Bogu nie jest sposobem na "odwdzięczenie się" za dobroć bóstwa (to mentalność pogańska), ale raczej uznaniem, że Bóg jest godną zaufania Miłością, a wszystko, co Mu się daje, staje się godnym zaufania dobrem.

W tym sensie najlepsze rzeczy w naszym życiu, a śmiem twierdzić, także te najgorsze, oddane Jemu, mogą stać się odkupieniem. Jeśli więc w twoim życiu jest coś pięknego, nie żyj tym jak czymś, co posiadasz, lecz ofiaruj Jemu.

Jeśli coś cię trapi, nie zatrzymuj tego cierpienia dla siebie, jakbyś miał sam stawić mu czoła, lecz ofiaruj Jemu, a od tej chwili to cierpienie zacznie przyczyniać się do twojego dobra.

Do opisu ofiarowania Jezusa dodano świadectwo dwojga starców: Symeona i Anny. Reprezentują dwie postawy tak często zaniedbane w naszym życiu duchowym: oczekiwanie i uwielbienie.

Symeon jest tym, który potrafił całe życie czekać, nie zamieniając czekania na żądanie. Anna, pomimo cierpienia, nie przekształciła swojego cierpienia we frustrację, lecz w uwielbienie.

Umiejętność oczekiwania i umiejętność dziękczynienia to dwie postawy, które zawsze przygotowują nas na spotkanie z Jezusem.

(Tłumaczenie xwl)