Piękny ten obraz, jaki kreśli dziś przed nami przeznaczona na ten dzień Ewangelia. Jezusa, dobrego pasterza, gotowego za nas, swoje owce, oddać życie. Gotowego? On już oddał za nas życie. Jemu naprawdę na nas zależy. On naprawdę chce zaprowadzić nas na bezpieczne, wieczne pastwiska. Do domu Jego i naszego Ojca. A że droga daleka, trudna, czasem musi przeprowadzić nas i ciemnymi dolinami...

To Dobry Pasterz. Wzór dla pasterzujących innym ludziom. Czyli w zasadzie dla nas wszystkich. Bo niemal wszyscy o kogoś się troszczymy, komuś służymy, o kogoś musimy zadbać. W rodzinach, w pracy.... 

Biada nam, jeśli jesteśmy jak najemnicy.  Złymi pasterzami; takimi, co to sami siebie pasą. Takimi, którym przede wszystkim innym kasa musi się zgadzać. Takimi, którzy owce wydoją, ostrzygą, na koniec zarżną i zjedzą. Po jedzeniu zaś, obcierając tłuste usta, rozglądają się, kim jeszcze napaść swój wieczne głodny brzuch.... Za to  gdy na owce przychodzi niebezpieczeństwo uciekają, barykadują się w swoich schronieniach, byle tylko wyjść z opresji cało. Potem oczywiście biadolą, jakie to złe wilki, jakie to niemądre, nie potrafiące się obronić owce, jakie słabe zabezpieczenia, alarmowe procedury itd itp... 
 
Pasterz albo najemnik. Która postawę wybieram zależy ode mnie.