„Szczyćcie się Jego świętym imieniem”, tym, że zechciał się stać jednym z nas. W jakiś przedziwy sposób mamy prawo do Jego uwagi – bo tego chce. Ogląda nasze choroby, dotyka naszych ran. Patrz, Panie! Mamy prawo do Jego świętej obecności – bo sam tak chciał.

Teściowa Szymona miała gorączkę – to fakt. Ale to od nas zależy, czy postrzegamy i ją, i siebie przez pryzmat własnej słabości, czy Bożej łaski. Czy nasze zdrowie, życie jest w naszym rozumieniu kwestią własnej zapobiegliwości, wysiłku czy Bożego daru.

Oto Jezus przychodzi w gościnę, a nas trawi gorączka: grzechu, złych przyzwyczajeń, zaniedbań, uniemożliwiających szczęście… Czy znajdą się tacy, którzy powiedzą Mu o nas? Czy my sami przynosimy do Niego ludzi takich jak my, wszystkich?