Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję (J 15,14).

Jezus, który jest Panem i Nauczycielem, daje przykazania w oparciu o relację przyjaźni, a   nie jak pan swoim sługom. Uczniowie mają kochać jedni drugich, ponieważ taki przykład daje im Jezus. Przyjaźń pomiędzy Jezusem i Jego uczniami wzrastała, ponieważ przekazał im wszystko, co usłyszał od Ojca. A oni było gotowi to przyjąć. Apostołowie są zatem przyjaciółmi Jezusa, jeśli zachowują Jego przykazania.  

Wzajemna miłość, do której wzywa swoich uczniów Jezus, staje się motywem dynamizmu apostolskiego i otwartości na innych, gdyż właśnie po tym inni poznają, kim są uczniowie Jezusa. A więc stanowi ich znak rozpoznawczy, także w dzisiejszym świecie. To miłość, której motywem staje się ofiarowanie siebie w służbie Bogu i bliźniemu. Im bardziej ktoś potrafi umrzeć dla siebie, tym bardziej może żyć dla innych. A miłość braterska i jedność budują Kościół, zapewniając mu nieustanny rozwój.        

Myśl św. Jana Pawła II

Na nas, uczniach Chrystusa, spoczywa zadanie głoszenia i przeżywania głębokiej tajemnicy Bożego Miłosierdzia, która odnawia świat, skłaniając do miłowania braci, a nawet nieprzyjaciół (Audiencja generalna, Castel Gandolfo, 21.08. 2002).

Maskacjusz TV „Przyjaciela mam”