Wzór rachunku sumienia

III. Chrystus Pan mówi: „Bądźcie doskonali jak Ojciec”

1. Jaki jest główny sens mojego życia? Czy żyję w nadziei życia wiecznego? Czy troszczę się o rozwój życia duchowego przez modlitwę, czytanie i rozważanie Słowa Bożego, przyjmowanie sakramentów świętych? Czy podejmuję umartwienia? Czy byłem gotowy i zdecydowany w zwalczaniu wad, złych skłonności i namiętności? Czy nie byłem zazdrosny, czy potrafiłem zachować umiarkowanie w jedzeniu i piciu? Czy nie byłem zarozumiały i arogancki; czy nie gardziłem innymi uważając siebie za lepszego? Czy nie narzucałem innym swojej woli, lekceważąc ich wolność i prawa?
2. Jaki użytek zrobiłem z czasu, sił i zdolności, jakimi obdarzył mnie Bóg jako „ewangelicznymi talentami”? Czy korzystam z nich, aby stawać się z dnia na dzień doskonalszy w życiu duchowym i w służbie bliźniemu? Czy nie byłem obojętny i leniwy? Czy w sposób należyty i służący dobru wykorzystuję Internet i inne środki społecznego przekazu?
3. Czy znosiłem cierpliwie i w duchu wiary, cierpienia i przeciwności życiowe? W jaki sposób praktykowałem umartwienie, aby dopełnić to, czego brakuje cierpieniom Chrystusa? Czy przestrzegałem przepisów dotyczących postu i wstrzemięźliwości?
4. Czy utrzymywałem swoje ciało czystym i skromnym, pamiętając, że jest ono świątynią Ducha Świętego i zostało powołane do chwalebnego zmartwychwstania? Czy panowałem nad zmysłami i unikałem splamienia ciała i umysłu niegodziwymi myślami i pragnieniami, bezwstydnymi słowami i uczynkami? Czy nie uczęszczałem na odczyty, rozmowy, widowiska i zabawy przeciwne godności chrześcijańskiej i ludzkiej? Czy swoim zachowaniem nie gorszyłem innych?
5. Czy pod wpływem lęku lub obłudy nie postępowałem wbrew sumieniu?
6. Czy starałem się zawsze zachować w życiu prawdziwą wolność dzieci Bożych, według prawa Ducha Świętego, czy też może jestem niewolnikiem jakiejś namiętności?
7. Czy nie zlekceważyłem i nie pominąłem dobra, które było możliwe do wykonania?