Przyswoić sobie styl Jezusa

Stacja XII

Jezus umiera na krzyżu

Z Ewangelii według św. Jana(19, 28-30)

Potem Jezus, świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: «Pragnę». Stało tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę nasączoną octem i do ust Mu podano. A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: «Dokonało się!» I skłoniwszy głowę, oddał ducha.

Z pism św. Franciszka z Asyżu(2Lfed11-13:FF184)

Wola zaś Ojca była taka, aby Syn Jego błogosławiony i chwalebny, którego nam dał i który narodził się dla nas, ofiarował siebie samego przez własną krew jako ofiara i żertwa na ołtarzu krzyża nie za siebie, przez którego stało się wszystko (por. J 1, 3), ale za nasze grzechy, zostawiając nam przykład, abyśmy wstępowali w Jego ślady (por. 1 P 2, 21)^[17].

„Dokonało się!”. Nie oznacza to, że wszystko się skończyło, ale że cel, dla którego Ty, Jezu, stałeś się jednym z nas, został zrealizowany: wypełniłeś misję, którą powierzył Ci Ojciec, teraz możesz powrócić do Niego i zabrać nas ze sobą.

Od tej chwili wiemy, że pozwalając się pociągnąć ku Tobie i wznosząc nasz wzrok ku Tobie, stajemy przed Tym, który nas pojednuje, który spłaca nasz „dług”, który wprowadza nas do Przybytku, jakim jest samo życie Boga. Stoimy przed Tym, który –wypełniając cel Wcielenia – daje nam możliwość urzeczywistnienia głębokiego sensu naszego życia, abyśmy mogli stać się dziećmi Bożymi i byli arcydziełem Boga.

Pomóż nam, Panie, przyjąć dar Ducha Świętego, którego wylałeś na nas już w godzinie swojej śmierci na krzyżu, i spraw, abyśmy wraz z Tobą mogli przejść z tego świata do Ojca.

Módlmy się, powtarzając: Daj nam swego Ducha, Panie.

Abyśmy stali się nowymi stworzeniami i żyli w Bogu: Daj nam swego Ducha, Panie.

Abyśmy doświadczyli, że nasz dług został wymazany: Daj nam swego Ducha, Panie.

Abyśmy mogli modlić się: „Abba, Ojcze”: Daj nam swego Ducha, Panie.

Abyśmy przyjmowali każdą osobę jako brata i siostrę: Daj nam swego Ducha, Panie.

Abyśmy odkryli ostateczny sens życia: Daj nam swego Ducha, Panie.