Posłuszeństwo to wolność

Wszystko chyba jasne: Jezus jest niejako nowym Adamem. Jak pierwszy człowiek przez swój grzech sprawił, że natura ludzka została skażona, w życie człowieka wkradły się grzech i śmierć, tak Jezus, przez swoje posłuszeństwo aż do śmierci, naprawia ją. I grzech i śmierć zostają pokonane. Warto mocno to podkreślić: Paweł nie pisze, że zostaliśmy zbawieni (usprawiedliwieni) cierpieniem Jezusa, ale Jego posłuszeństwem Ojcu. Takim posłuszeństwem, które wiele kosztowało. Posłuszeństwem, u którego podstaw leżało zaufanie, że skoro Bóg to cierpienie dopuszcza, to widocznie tak będzie najlepiej. 

Szatan w raju skłamał. Wbrew temu co powiedział, grzech zamknął człowiekowi część stojących przed nim możliwości. Dopiero Jezus, swoim posłuszeństwem aż do śmierci na nowo je przywrócił. Usunął sprzed bram Edenu stojących na straży drzewa życia cherubów i połyskujące ostrze miecza (Rdz 3, 24).  I daje człowiekowi możliwość sięgnięcia po owoce drzewa życia.

Dodajmy... Gdyby ograniczyć się do krótszej wersji czytania, podstawowej w starym lekcjonarzu, więcej pisać by nie trzeba. Wersja dłuższa, nie skracająca wywodu Pawła, wprowadza jednak jeszcze inne, poboczne względem głównego wywodu wątki, o których warto parę słów napisać.

• Wszyscy zgrzeszyli... Paweł to stwierdzenie rozwija. Pisze, że grzech pojawia się nie tylko tam, gdzie jest prawo, w domyśle prawo Izraela, prawo Mojżeszowe. Oznaką tego, że zgrzeszyli wszyscy, nawet ci, którzy nie znali prawa, jest śmierć. To wyraźna sugestia, że człowiek, niezależnie od istnienia prawa, ma możliwość rozpoznania dobra i zła. W sumieniu. 
   
• On (Adam) jest typem tego, który miał przyjść... Typem? Chodzi o coś, co jest znakiem, zapowiedzią czegoś, co ma nastąpić, co ma dopiero przyjść. W tym wypadku to coś, to osoba, Adam. On jest zapowiedzią Nowego Adama, Jezusa Chrystusa. Jak Adam daje życie wszystkim ludziom na ziemi (bo jest pierwszy), tak Chrystus daje wszystkim ludziom nowe życie; bez chorób, bez cierpienia, krzywd, bez grzechu, bez śmierci... Daje "Nowe Niebo i Nową Ziemię" - napisze Jan w Apokalipsie. Daje życie wieczne w niebie...
   
• Przestępstwo Adama sprowadziło na wszystkich śmierć, Jezus daje człowiekowi łaskę, dar Boży, usprawiedliwienie... Zwróćmy uwagę: Paweł pisze, że łaska Chrystusa spłynęła na ludzi obficiej. Czyli Jezus daje człowiekowi więcej niż tylko zwraca to, co zabrał mu grzech Adama. Niebo nie będzie tylko powrotem do Edenu, do ziemskiego raju. Będzie czymś więcej. Wszak człowiek przyjmujący przez wiarę Jezusa nie jest już tylko Bożym stworzeniem, ale staje się Jego dzieckiem...
   
• Zauważmy, bez komentowania: jeden grzech przynosi wyrok potępiający, jeden czyn sprawiedliwy Jezusa, Jego posłuszeństwo, wierność Bogu aż do śmierci, przynosi odpuszczenie wszystkich grzechów.... 

3. Kontekst Ewangelii Mt 4,1–11

Czytany tej niedzieli fragment Ewangelii Mateusza pochodzi z jej początku. Gdyby pominąć Ewangelię Dzieciństwa byłaby to właściwie druga, po chrzcie nad Jordanem, scena z udziałem Jezusa w Ewangelii.

Chrzest w Jordanie to uroczyste wskazanie na Jezusa jako tego, w którym spełniają się zapowiedzi proroków o przyszłym Mesjaszu. Scena  kuszenia na pustyni jest jakby jej dopełnieniem. Wyjaśnia sens, istotę Jego misji. Przedstawmy ją.

Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy przepościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, odczuł w końcu głód.

Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: „Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem”. Lecz On mu odparł: „Napisane jest: »Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych«”.

Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na narożniku świątyni i rzekł Mu: „Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, jest przecież napisane: »Aniołom swoim rozkaże o Tobie, a na rękach nosić Cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień«”. Odrzekł mu Jezus: „Ale jest napisane także: »Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego«”.

Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: „Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon”. Na to odrzekł mu Jezus: „Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: »Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz«”. Wtedy opuścił Go diabeł, a oto aniołowie przystąpili i usługiwali Mu.
 

4. Warto zauważyć

Pustynia, czterdzieści dni, początek wielkiej misji.. Skojarzeń biblijnych nasuwa się więcej: wyjście Izraela z Egiptu, czterdziestodniowa wędrówka Eliasza do Bożej góry Horeb.. Generalnie pustynia bywa w Biblii znakiem czasu próby. Tak będzie też potem w Apokalipsie. Jezus na pustyni, zaraz po rozpoczęciu misji, poddany jest próbie...

Sens sceny kuszenia Jezusa na pustyni w kontekście tego, co zawierały wcześniejsze czytania jest oczywisty. Chodzi o pokazanie Jezusa jako tego, który odrzuca szatańskie pokusy. Odrzuca nieposłuszeństwo, a przyjmuje posłuszeństwo, bo ufa Bogu. Odrzuca, a dzięki temu, że będzie tak konsekwentnie postępował dalej, także w obliczu krzyża, niebawem zbawi cały świat. W pewnym sensie Jego postaw już przynosi owoce. Jak pisze Mateusz, po odrzuceniu pokus, do Jezusa przychodzą aniołowie i usługują Mu. Choć nie ma tego w Księdze Rodzaju wedle wierzeń rabinów tak właśnie było kiedyś w Edenie. Jezus po odrzuceniu pokus niejako kosztuje łask raju.

Zwraca też uwagę, że Jezus zawsze odpowiada diabłu słowami Pisma Świętego, Starego Testamentu. Dlaczego to ważne? Przecież autorem zawartych nich wskazań jest sam Bóg. Jezus diabłu, który mówi „zrób tak a tak” nie przeciwstawia własnego autorytetu. Mówi: „nie zrobię tak jak mówisz, bo Bóg powiedział tak a tak, a ja Mu ufam i nie będę Mu się przeciwstawiał”. Jest posłuszny, jest wierny...