W starym tłumaczeniu dzisiejsze czytanie rozpoczynało się od słów: wtedy Maryja rzekła... W nowym poprawiono na "w owym czasie", co sprawia, że mniej narzuca się związek czasowy z poprzednim wydarzeniem i słowami Elżbiety. A jednak - nawet jeśli, jak podpowiada komentarz, słów Magnificatu nie należy traktować jako dosłownej wypowiedzi Maryi - przecież Ewangelista zestawił te wydarzenia ze sobą, hymn Maryi czyniąc odpowiedzią Elżbiecie.

Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła - usłyszała.
Błogosławiony Bóg, który czyni wielkie rzeczy - odpowiedziała.

Właśnie: czyni. W moim życiu, ale nie tylko wobec mnie. Nie dla mnie. Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się Go boją. Ujął się za swoim sługą, Izraelem, jak obiecał naszym ojcom.

Maryja - prorokini. Maryja, która widzi dalej, patrzy poza horyzont własnego życia, patrzy z perspektywy całego Izraela. Woła: Okazał moc swego ramienia, rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich. Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych. Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił.

O księdzu Blachnickim mówiono, że gdy likwidowano Krucjatę Wstrzemięźliwości śpiewał Magnificat. Ale... cóż w tym dziwnego? Nie znam innej pieśni, w której jest tak wielka pewność, że Bóg jest mocniejszy niż każda władza i ujmie się za poniżonymi. Nie znam hymnu o większej mocy.

Ten właśnie hymn wyśpiewuje młoda dziewczyna z Nazaretu. Za nią - codziennie - cały Kościół.

Modlimy się psalmami stopni:

Gdy Pan odmienił 
los Syjonu, 
byliśmy jak we śnie. 
Wtedy usta nasze były pełne śmiechu, 
a język wołał pełen radości. 
Wtedy mówiono między poganami: 
«Wielkodusznie postąpił z nimi Pan!» 
Wielkodusznie postąpił Pan z nami: 
staliśmy się radośni. 
Odmień nasz los, o Panie, 
jak strumienie w [ziemi] Negeb. 
Którzy we łzach sieją, 
żąć będą w radości. 
Postępują naprzód wśród płaczu, 
niosąc ziarno na zasiew: 
Z powrotem przychodzą wśród radości, 
przynosząc swoje snopy.

(Ps 126)