Modlitwa jest drogą

Modlitwa uświadamia mi, że Bóg czyni w życiu tych, którzy się modlą, wielkie rzeczy.

W ADWENCIE spieszę na roraty, by czuwać razem z Maryją. Pokonuję konkretną drogę, by nadal być w drodze. Kroczę drogą adwentowej modlitwy, by wraz z „Pełną Łaski” – Maryją przygotować się na nadejście Zbawiciela. Chcę, więc poznawać Boga i być coraz bliżej spraw królestwa niebieskiego. Na tej drodze radosnego oczekiwania Bóg mocą swojej łaski oczyszcza moje serce, bym bardziej kochał i gorliwiej służył mu w bliźnich.

Modlitewna droga roratnia ma swój początek w ciemnym kościele. Zgromadzeni trwają w ciszy poranka z lampionami w ręku. Jednak z biegiem liturgii, na hymn „Chwała na wysokości” pojawia się światło, a wraz z nim nadzieja, że ostateczne słowo nie należy do ciemności, ale do Światłości prawdziwej, którą jest Chrystus Pan. On wzywa nas do zatrzymania i refleksji na temat jakości pokonywanej drogi:

Zatrzymaj się na chwilę,
Odetchnij pięknem świata!
Zatrzymaj się na chwilę,
Zauważ swego brata
Zatrzymaj się na chwilę
Nad tym, co w sercu kryjesz!
Zatrzymaj się na chwilę
I pomyśl, po co żyjesz!

Izajaszowe wezwanie wyprzedza moment przyjścia Pana: „Drogę Panu przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla naszego Boga” (Iz 40, 3). Jakby echem słów Izajasza są słowa Jana Chrzciciela, proroka znad Jordanu: „Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie dla Niego ścieżki (Mk 1, 3). Ten głos nie przestaje rozbrzmiewać w Kościele i nadal zaprasza, by przygotować drogę dla Pana. Tą drogą – jak zauważa Orygenes – jest nasze serce dla Chrystusa, który przychodzi. Dlatego dodaje: „Jakże wielkie jest serce człowieka. Jaką wielkość posiada i jaką zdolność”.

Modlitwa pomaga mi w oczekiwaniu na przyjście Pana, ale również w rozpoznaniu Jego nadejścia i przyjęciu Go do serca. W postawie dyspozycyjności i pełnego ufności zawierzenia. Pragnę zaangażować wszystko, kim jestem i co mnie stanowi: pamięć, serce, rozum, wrażliwość. Oddaję Mu swoje życie jako kontynuację Jego człowieczeństwa, w którym może On na nowo przeżywać misterium swojej miłości.

Modlitwa uświadamia mi, że Bóg czyni w życiu tych, którzy się modlą, wielkie rzeczy. Prowadzi ich drogą odkrywania woli Bożej i jej realizacji w życiu codziennym. Szczególną rolę w historii zbawienia pełni Niepokalana – jest Ziemią Świętą, w której zechciał zamieszkać sam Bóg. A „wierni, którzy ducha adwentu z świętej liturgii wprowadzają w swoje życie, rozważając niewypowiedzianą miłość, z jaką Dziewica-Matka oczekiwała Syna, zostają skłonieni do tego, że obierają Ją sobie za wzór i są gotowi wyjść naprzeciw nadchodzącemu Zbawicielowi czuwając na modlitwie i radując się w swoich uwielbieniach” (MC 4).

Psalmista wzywa: „Zatrzymaj się w ciszy przed Panem i Jemu zaufaj” (Ps 37,7). Dzięki modlitwie nasza adwentowa droga staje się okazją do duchowego wzrostu i rozwoju, oczekiwania i tęsknoty za Tym, który jest z nami zawsze:

Weselcie się wszyscy święci!
I wy, ludzie smutkiem zdjęci;
Idzie na świat Odkupiciel,
Strapionych wszystkich Zbawiciel.
«« | « | 1 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Pobieranie...
    « » Czerwiec 2018
    N P W Ś C P S
    27 28 29 30 31 1 2
    3 4 5 6 7 8 9
    10 11 12 13 14 15 16
    17 18 19 20 21 22 23
    24 25 26 27 28 29 30
    1 2 3 4 5 6 7
    Pobieranie...