Gorzkie Żale

Chrystus nas umiłował

Budowanie cywilizacji Serca

Ks. Leszek Smoliński

Wielki Post to czas zatrzymania się nad Bożą miłością, która zajaśniała w sposób szczególny w Godzinie Jezusa, kiedy to żołnierz dokonał przebicia Serca włócznią. Wówczas wypłynęły z niego krew i woda.

1. Męka naszego Pana zaprowadziła Go aż na krzyż, bo „do końca nas umiłował”.

W krzyżu Chrystusa dokonało się zwycięstwo miłości nad światem, pogrążonym w cieniu grzechu prowadzącego do śmierci.

W krzyżu Chrystusa dokonało się zwycięstwo miłości nad światem, płaczącym „na ruinach nienawiści i przemocy”.

W krzyżu Chrystusa dokonało się zwycięstwo miłości nad światem, który przygniata człowieka przez zastraszanie, wyszydzenie i przygnębienie, aby zmniejszyć jego poczucie bezpieczeństwa.

W krzyżu Chrystusa dokonało się zwycięstwo miłości nad światem, który depta godność najsłabszych, ubogich i pogrążonych w niewoli nałogów.

2. Nad rzekami Babilonu siedzieliśmy... To wspomnienie z niewoli, która przyczyniła się do rozpadu starej cywilizacji, by na jej gruzach mogło powstać coś nowego. Takie kryzysy duchowe to sygnał ostrzegawczy, który prowokuje do zatrzymania się i podjęcia refleksji. Pomoc stanowią posyłani przez Boga prorocy, a przede wszystkim Jego Syn – Jezus Chrystus. Ewangeliczne nauczanie Jezusa przypomina, że pewne wartości wymagają korekt, przepracowania, zmiany, nowego ukierunkowania, konfrontacji, ponownego nadania sensu… W rozwoju duchowym kryzys wskazuje na stagnację, rutynę, przeciętność. I stanowi wskazówkę do podjęcia dalszej pracy, do zmiany, poszukiwania rozwiązań, patrzenia z nadzieją w przyszłość. W tym wypadku samo narzekanie, że jest źle to zbyt mało. Czarnowidztwo, jałowa krytyka na nic się tu zdadzą. Papież Franciszek w encyklice Dilexit nos przypomina: „Jesteśmy wezwani, aby razem z Chrystusem budować nową cywilizację miłości na ruinach, które przez nasz grzech, pozostawiamy po sobie na tym świecie. Chodzi o zadośćuczynienie, jakiego oczekuje od nas Serce Chrystusa. Pośród zniszczenia pozostawionego przez zło, Serce Chrystusa zapragnęło potrzebować naszej współpracy, aby odbudować dobro i piękno” (nr 182).

3. Wpatrzeni w Serce Jezusa i zasłuchani w jego rytm, mamy stawać się budowniczymi cywilizacji ewangelicznej, której naczelnym motywem jest miłość. Serca Jezusowego ukazuje miłość Boga ogarniającą całą ludzkość. Człowiek ma na tę miłość odpowiadać miłością. A rozwój miłości to nic innego jak wzrastanie w powołaniu do bycia świętym, doskonalenie się na wzór Chrystusa, podążanie śladami Boskiego Mistrza. Zasady cywilizacji miłości głoszą m.in. pierwszeństwo miłosierdzia nad sprawiedliwością, prawa moralnego nad pozytywnym, osoby nad rzeczami, pracy nad kapitałem, etyki nad techniką, dialogu nad konfrontacją, dobra wspólnego nad egoizmem i konsumizmem, pokoju nad wojną.

Źródłem i podstawą takiej cywilizacji jest kochająca się rodzina chrześcijańska, która się wzajemnie akceptuje i wspiera. Dlatego też cywilizacja miłości rodzi się w rodzinie, jeżeli w pełni zaspokajana jest potrzeba miłości i miłosierdzia.

4. Również dziś, jak naucza papież Franciszek, „Jezus potrzebuje serc, zdolnych do przeżywania powołania jako prawdziwej historii miłosnej, sprawiającej, że wychodzą na obrzeża świata i stają się posłańcami i narzędziami współczucia”. Chodzi nie tylko o centra miast, ale również o nasze własne rodziny. Doskonale tę prawdę zrozumiał i przeżywał Dino Impagliazzo, znany w Rzymie „kucharz ubogich”, który z pomocą wolontariuszy karmił codziennie ponad 300 osób między stołecznymi stacjami kolejowymi. „Uczył nas chodzić drogami Ewangelii. Jego miłość do ubogich, codzienne zaangażowanie i wielka hojność są zachęcającym świadectwem” – napisał papież Franciszek w telegramie kondolencyjnym po jego śmierci, która nastąpiła w Rzymie 25 lipca 2021 r. „Dino nigdy nie pozostawał obojętny na ludzi, których spotykał na swej drodze. Potrzebujących wspierał nie tylko w Rzymie, ale również w czasie swych wielu misji m.in. w Rumunii, Syrii i Mozambiku. Pracował też u boku Matki Teresy z Kalkuty” – przypomniał w homilii bp Ambrogio Spraefico, odpowiedzialny za Wspólnotę św. Idziego, której zmarły był członkiem. Wskazał, że nigdy nie spychał odpowiedzialności na innych, tylko brał sprawy w swoje ręce, angażując się całym sercem w służbę potrzebującym.

Włączając się w budowanie cywilizacji Serca, prośmy Jezusa: „Jezu, cichy i pokorny sercem, przemień nasze serca i naucz nas kochać Boga i bliźniego z hojnością”.