Chodźmy także i my

Ta historia nie ma końca

Chrystus zmartwychwstał. I ciągle żyje. Choć kończy się ten tekst, choć kończy się Triduum Paschalne, historia Jezusa zmartwychwstałego ciągle trwa. Ciągle przemienia. Nas, żyjących w trzeciej dekadzie XXI też może. 

Tylko tamta noc poznała godzinę zmartwychwstania Chrystusa – śpiewa kapłan w orędziu wielkanocnym. Tylko tamte ściany wykutego w skale grobowca – moglibyśmy dodać. Ale żaden człowiek. Chrystus dokonał największego cudu w ukryciu jeszcze większym niż to, które towarzyszyło Mu w dniu narodzin. Bóg nie afiszuje się swoją potęgą. Bóg nikomu niczego nie narzuca. 

O Jego zmartwychwstaniu dowiedzieliśmy się, bo kobiety, a potem też Jego uczniowie, nie znaleźli Go w grobie. Bo potem przez czterdzieści dni ukazywał się im. Widzieli Go, rozmawiali z Nim, mogli Go dotknąć, a nawet widzieli, jak jadł i pił. Raz nawet, nad Jeziorem Galilejskim, sam przyrządził im śniadanie... Ale nawet gdy wstąpił do nieba, to nie był koniec. Wszak uczniowie doświadczali Jego mocy. Napełnieni posłanym przez Niego od Ojca Duchem Świętym doświadczyli w sobie czegoś, czego nigdy wcześniej nie mieli. Głosili z mocą, a ludzie ich słuchali. Czynili wiele znaków i cudów. Nie, oni, zwykli przedtem ludzie, nie daliby rady odnosić takich sukcesów, gdyby historia Jezusa zakończyła się w grobie. 

Piszą Ewangeliści, że rankiem, pierwszego dnia po szabacie, kobiety poszły do grobu Jezusa. Ale już uczniowie Piotr i Jan, usłyszawszy, że grób był pusty, biegli. To była wieść, wobec której nie można było zachować spokoju. To ciągle jest wieść, która wstrząsa myśleniem tych, do których historia o zmartwychwstaniu Jezusa wcześniej nie dotarła. A my? Nie, nie dziwne, że nie zmusza nas do biegu; nie dziwne, że nas już mocno nie porusza. Wszak znamy ją od wielu lat, często od dzieciństwa. Ale czy dostrzegamy jeszcze, jak ważna i wiele zmieniająca to wieść?

W części parafii procesja rezurekcyjna nie odbywa się nocą, ale w wielkanocny poranek. Przypomina wtedy te procesje ludzi, którzy chcieli zobaczyć pusty grób Jezusa, którzy na własne oczy chcieli się przekonać. Przypomina głośnym porannym śpiewem, biciem dzwonów i dźwiękiem dzwonków raban tamtego poranka: Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał! Świat jeszcze nie wie? To się dowie. 
Tak, dowie się. Tyle że niekoniecznie uwierzy. Tak było wtedy, tak jest i dziś. Dlaczego? Wie pewnie tylko znający dobrze ludzkie serca Bóg. Ci, którzy uwierzyli nie są w stanie na niczyją decyzję wpłynąć. Ale mogą dać szansę...

To musiało być piękne zamieszanie. Wtedy, w dzień zmartwychwstania w Jerozolimie. Niedawno jeszcze triumfujący teraz wpadali w popłoch. Niedawno jeszcze przegrani, teraz mogli cieszyć się, że stanęli po właściwej stronie. Chciałoby się nacieszyć tym wszystkim ale.... Ale dlaczego nie? Tam, w Jerozolimie, w Judei, w Galilei, nic się tego pierwszego dnia nie skończyło. Trwało jeszcze czterdzieści dni. A potem, już inaczej, trwało dalej i rozlało się aż na krańce świata. Kościół w liturgii proponuje, byśmy i my na procesji rezurekcyjnej nie kończyli, ale w tej radości trwali dalej. W Oktawie Wielkiej Nocy, w całym wielotygodniowym Okresie Wielkanocy. Ta historia trwała wtedy, ale i teraz może trwać. Dalej możemy się nią cieszyć.

Życie każe po kilku dniach święta wrócić do codzienności. Ale ja tak do końca wracać nie chcę. Chcę myślą i sercem być przy spotkaniach uczniów ze Zmartwychwstałym. Chcę czuć się zaskoczony ich zaskoczeniem, cieszyć się ich radością, stawać się razem z nimi mądrzejszy mądrością Chrystusa. A przede wszystkim trwać w tym przekonaniu, że i moje życie, choćby nie wiadomo jak wielkie spadły na mnie klęski, ostatecznie dobrze się skończy. Wszak Zmartwychwstały obiecał, że i ja zmartwychwstanę. Z taką ubezpieczeniową polisą wszystko dużo jaśniejsze. 

  Henryk Przondziono /Foto Gość Zajasniało nam światło nadziei zmartwychwstania
Krzyż okazał się wielkim zwycięstwem