Obruszamy się, kiedy ktoś nam coś każe. Z założenia. Bo niby czemu ktoś, czemu nam, czemu akurat to…? Niezależność wydaje się nam bardziej pociągająca niż posłuch, bardziej opłacalna, dojrzalsza. A tu mamy dzisiaj w czytaniach małe słówko „niech” – w języku polskim partykułę wprowadzającą opisowe formy trybu rozkazującego. I nie da się uciec od tego nakazującego tonu: jak się powiedziało A, to trzeba powiedzieć B.

Nasze pragnienia, oczekiwania, nadzieje – tak, bardzo chcemy, aby się spełniły. Ale jakkolwiek to nazwiemy: ceną za nie, zaangażowaniem w ich realizację, należnym podatkiem – trzeba dokonać wyboru. Pewne rzeczy muszą się stać, aby mogły stać się inne.

Nasz cel – jest w niebie. Paradoksalnie nie jest poza naszym zasięgiem. Jak czytamy: niech się zaprze, niech bierze, niech naśladuje ten, kto chce osiągnąć cel.

Rachunek sumienia

• Oddać ze swojego: co jest dla mnie tu szczególnie trudne, czego unikam?
• Wybrać dobro: czy dostrzegam dobre rozwiązania, to co jest możliwe do zrobienia dzisiaj, konkretnie?
• Pragnąć: czy być blisko Boga to mój cel, czy znam Go na tyle?