Franciszek i Setnik
Patrząc na Franciszka dźwigającego kamienie podupadającej świątyni myślimy o dokonującej się w jego sercu przemianie. Jak dojrzewał do decyzji o podjęciu życia najpierw samotnego, później wspólnotowego?
Próbując zmierzyć się z pytaniem musimy założyć, że w tym procesie miał udział nie tylko usłyszany głos i praca fizyczna. Raczej – podpowiada wyobraźnia – zmęczony siadał co jakiś czas i wpatrywał się w Krzyż. Głowa, przebite ręce. Wreszcie towarzyszące Męce postaci.
Tradycyjne przedstawienia umieszczają obok Krzyża Matkę, Jana, niewiasty. Kim jest stojący obok niewiast mężczyzna? Wiedział czy pytał o starą umbryjską konwencję przedstawiania postaci na ikonach? Setnik przemówił do niego zapatrzonym w Ukrzyżowanego wzrokiem czy może powiedział o nim miejscowy specjalista od religijnego malarstwa? Tego już się nie dowiemy.
Setnik, swoją obecnością niemalże dotykającą Ukrzyżowanego, intryguje. Ten sam, który prosił o uzdrowienie sługi i wyznał swoją niegodność? A może inny, wyznaczony przez Piłata, by nadzorował ukrzyżowanie, oświecony – paradoksalnie – ciemnością ostatniej godziny, wyznał wiarę: „prawdziwie, Ten był Synem Bożym”.
Jeśli stojący pod krzyżem i wyznający wiarę jest tym samym, który prosił o uzdrowienie sługi, jak musiał czuć się, gdy usłyszał rozkaz wykonania wyroku? Przeżywał to samo, co uciekający z Getsemani Marek czy Piotr na dziedzińcu najwyższego kapłana? Być może, chociaż jako żołnierz wiedział jedno: rozkaz jest rozkazem. Bunt można przypłacić życiem. W rzymski wojsku nie do pomyślenia.
Patrzymy z Franciszkiem na setnika i mnożymy pytania. Chociaż chcielibyśmy mieć płynącą z odpowiedzi pewność. Lekcja dla Franciszka, dla pokoleń chrześcijan przed nim i dla wszystkich po nim?
Pewność wiary nie jest pochodną odpowiedzi na wszystkie wątpliwości. Głęboka wiara częściej przedziera się przez ciemną dolinę niż spoczywa na zielonych pastwiskach. Jej siłą nie są odpowiedzi, ale Pan, który prowadzi ręką mocną, wyciągniętym ramieniem także, a może zwłaszcza wtedy, gdy człowiek nie dostrzega Jego obecności, gdy doświadcza krzyża, cierpienia, niezrozumienia, odrzucenia a mimo to pełen jest wewnętrznego pokoju i radości. Taka była geneza słynnego zapisu o radości doskonałej? „Pisz, bracie Leonie… Ponad wszystkimi łaski i dary Ducha Świętego, których Chrystus udziela przyjaciołom swoim, jest pokonanie samego siebie i chętne dla miłości Chrystusa znoszenie męki, krzywd, obelg i udręczeń. Z żadnych bowiem innych darów Bożych nie możemy się chlubić, gdyż nie są nasze, jeno Boże. Przeto mówi Apostoł: „Cóż masz, co nie pochodzi od Boga? A jeśli od Niego pochodzi, dlaczego się tym chlubisz, jakby pochodziło od ciebie?” Lecz krzyżem udręki i utrapienia możemy się chlubić. I przeto mówi Apostoł: “Będę się chlubił jedynie krzyżem Pana naszego, Jezusa Chrystusa”.
Wróćmy do setnika. „Prawdziwie, ten był Synem Bożym”. Akt odwagi. Mimo wszystko, mimo tego co czuł, nadzorując wykonanie wyroku. Stać obok cierpiących, ale i obok szydzących, wyznając wiarę, jest aktem odwagi. Nie polegającej na braku lęku, ale umiejętności pokonania go w imię Tego, w którego wierzę.
Nie zabrakło Franciszkowi odwagi gdy zaczynał od zera, gdy musiał mierzyć się z gniewem ojca, gdy szedł do papieża by ten zatwierdził regułę, gdy stanął przed sułtanem i wezwał do nawrócenia. On już wiedział: w prawdziwej „miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa lęk (…) Ten zaś, kto się lęka, nie wydoskonalił się w miłości”.
O pewność gdy mnożą się pytania i niepokoje; o odwagę gdy wielu jest przeciw; o miłość usuwającą wszelki lęk, módlmy się ze Świętym Franciszkiem, wpatrującym się w stojącego obok krzyża setnika:
Najwyższy, chwalebny Boże,
rozjaśnij ciemności mego serca
i daj mi, Panie, prawdziwą wiarę,
niezachwianą nadzieję
i doskonałą miłość,
zrozumienie i poznanie,
abym wypełniał Twoje święte i prawdziwe posłannictwo.
Amen.
aktualna ocena | |
głosujących | |
Ocena |
bardzo słabe |
słabe |
średnie |
dobre |
super |
