«Żarliwością zapłonąłem o Pana, Boga Zastępów, gdyż Izraelici opuścili Twoje przymierze, rozwalili Twoje ołtarze, a Twoich proroków zabili mieczem. Tak że ja sam tylko zostałem, a oni godzą jeszcze i na moje życie» - skarży się Eliasz Bogu w poczuciu całkowitej klęski.

Zobacz. Posłałeś mnie, ale nic mi się nie udało. Nie posłuchali. Nie tylko nie posłuchali, chcą mnie zabić. To będzie koniec dzieła!

Co słyszy? Idź. Namaścisz królów. A po nich: swojego następcę. To nie jest koniec. To początek.

Myślę o Janie Chrzcicielu. Człowieku, który za swoje napomnienia zapłacił więzieniem, potem życiem. On jednak wiedział: to nie jego, ale Boże dzieło. Jemu przypadł do wykonania ten jego fragment. Tylko i aż.

Emocje Eliasza dosięgają często i nas. Warto wtedy sobie przypomnieć: to nie mój Kościół i nie mój świat. Nie muszę być jego zbawicielem. Mam tylko wykonać to, co możliwe. Najlepiej, jak potrafię.

Już przyszedł Ten, który nas wszystkich zbawił.