Co byśmy zrobili w podobnej sytuacji? Zostawili pracę, jechali łamiąc przepisy, dzwonili po pogotowie i stali nad głowami ratowników medycznych, co chwila pytając, czy można jeszcze coś zrobić. Gdy tymczasem Jezus zwleka. «Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą».

Nasze choroby. Ciała i duszy. Zwłaszcza ostatnie. Ileż było rozmów z Ratownikiem, próśb, spowiedzi, postanowień. Za każdym razem nadzieja: teraz mnie uzdrowi, będę niemalże jak anioł. Albo przynajmniej Święty Franciszek. Tymczasem znów odzywa się żyjący według ciała stary człowiek, kilka dni po spowiedzi wołamy „z głębokości” by nie zachował pamięci o grzechach i stajemy na granicy rozpaczy. Pytamy o sens i możliwość przemiany, uzdrowienia, nowego życia.

Liturgia słowa dzisiejszej niedzieli, lektura Ezechiela, opowieść o wskrzeszeniu Łazarza, każe nam wybiec w przyszłość, ku Wielkiemu Piątkowi. Na zakończenie celebracji usłyszymy tę przeszywającą do szpiku kości modlitwę: „podźwignij nas z grobu naszych grzechów, nawiedź i napełnij duchową mocą…”

Bóg nie jedzie na sygnale. Ma czas. Spełni swoją obietnicę. Jeśli zwleka, być może chce, by objawiła się Jego, nie nasza chwała.