Absalom był synem Dawida. Nie jedynym. Zbuntował się jednak przeciw ojcu; chciał sam zostać królem. Dawid musiał przed nim uciekać, ale... To może wydawać się dziwne, ale nie życzył mu wszystkiego co najgorsze. Świadomość, że chodzi o syna, kazała mu szukać jakiegoś łagodniejszego sposobu na załagodzenie sporu, niż zabicie wroga. Ale Joab, wierny sług Dawida, takich oporów nie miał. Wróg to wróg. Gdy nadarzyła się łatwa okazja, zabił Absaloma...

Wynikłe zapewne z różnych relacji z Absalomem, ale dwie różne postawy: Dawida i Joaba. Ten drugi nie miał oporów, by dążyć do celu – dosłownie! – po trupach. Dla Dawida cel pewnie też był ważny, ale dla niego człowiek, przynajmniej w tej scenie, też jednak się liczył. A ja? Co dla mnie w moich poczynaniach jest ważne: cel? W dążeniu do celu warto widzieć też człowieka...